Dizdarević je rođen 9. decembra 1926. godine u Fojnici, u poznatoj antifašističkoj porodici. Sedmorica braće učestvovala su u Narodnooslobodilačkoj borbi, a trojica su izgubila živote. Najstariji brat Zijo, književnik, ubijen je u ustaškom logoru Jasenovac, Nusret, borac i SKOJ-evski rukovodilac u partizanskom odredu Zvijezda, nakon ranjavanja je zarobljen i ubijen 1942. godine, dok je Hasan poginuo u borbi.
Od partizana do diplomatske službe
Raif Dizdarević pristupio je Narodnooslobodilačkoj vojsci 1. augusta 1943. godine. Kao sedamnaestogodišnjak bio je borac, a potom i pomoćnik obavještajca Visočko-fojničkog odreda.
Od kraja 1944. do 1950. godine radio je kao oficir u OZN-i, odnosno Odjeljenju za zaštitu naroda, a potom u Upravi državne bezbjednosti (UDB-a) za Bosnu i Hercegovinu.
Početkom 1951. godine upućen je na rad u Ministarstvo inostranih poslova FNRJ, čime je započeo višegodišnji diplomatski put. Od 1951. do 1954. godine bio je sekretar i otpravnik poslova Ambasade FNRJ u Bugarskoj, a od 1956. do 1959. godine prvi sekretar Ambasade SFRJ u SSSR-u, istovremeno akreditovan i za Mongoliju. Od septembra 1963. do septembra 1967. godine obavljao je dužnost savjetnika Ambasade u Pragu.
U međuvremenu je radio i na odgovornim poslovima u Saveznom sekretarijatu za inostrane poslove, a od 1972. do 1974. godine bio je pomoćnik saveznog sekretara za inostrane poslove SFRJ.
Na čelu BiH i Jugoslavije
Dizdarević je više godina proveo i u radu Saveza sindikata. Od novembra 1967. do septembra 1972. godine bio je sekretar i član Predsjedništva Vijeća Saveza sindikata Jugoslavije, dok je od jula 1974. do aprila 1978. godine bio predsjednik Vijeća Saveza sindikata Bosne i Hercegovine.
U aprilu 1978. godine izabran je za predsjednika Predsjedništva SRBiH, na četverogodišnji mandat. Nakon izbora 1982. godine izabran je u Savezno vijeće Skupštine SFRJ, a uz saglasnost svih republika i pokrajina postao je prvi jednogodišnji predsjednik Skupštine SFRJ i predsjednik Ustavne komisije.
Od 15. maja 1984. do kraja decembra 1987. godine obavljao je funkciju saveznog sekretara za inostrane poslove SFRJ.
U decembru 1987. godine Skupština BiH ga je, nakon kandidacione procedure i podrške u svim nadležnim organima i opštinama, tajnim glasanjem izabrala za člana Predsjedništva SFRJ. Krajem decembra iste godine postao je potpredsjednik Predsjedništva SFRJ, a od 15. maja 1988. do 15. maja 1989. godine bio je predsjednik Predsjedništva SFRJ.
Tokom obavljanja državnih funkcija bio je član niza saveznih i republičkih organa, među kojima su Savjet za narodnu odbranu SFRJ, Savjet za zaštitu ustavnog poretka SFRJ te savezni savjeti za politički sistem i međunarodne odnose.
Od 1974. do 1984. godine bio je član Predsjedništva Centralnog komiteta Saveza komunista BiH, a od 1984. do 1989. godine član Centralnog komiteta Saveza komunista Jugoslavije.
Dizdarević je ostao upamćen i po tome što je, prema dostupnim biografskim podacima, bio jedini političar iz Bosne i Hercegovine koji je tokom postojanja jugoslavenske države od 1918. do 1991. godine obavljao funkcije predsjednika jugoslavenskog parlamenta, ministra vanjskih poslova i predsjednika Predsjedništva SFRJ.
Tokom rata ostao u Bosni i Hercegovini
Tokom agresije na Bosnu i Hercegovinu i rata od 1992. do 1995. godine ostao je u zemlji, odbivši više ponuda iz inostranstva da bude evakuisan i angažovan van Bosne i Hercegovine.
U okviru svojih mogućnosti angažovao se na pružanju podrške i pomoći u odbrani Bosne i Hercegovine.
Nakon političke karijere nastavio je pisati i objavljivati tekstove u domaćim i stranim medijima. Tokom rada u sindikatima objavio je knjigu „Sindikat u akciji“, a među njegovim kasnijim djelima su „Od smrti Tita do smrti Jugoslavije“ (Svjedočenja), „Vrijeme koje se pamti“, „Put u raspad“ i „Sudbonosni podvig Jugoslavije. Podsjećanje na istorijsko NE staljinizmu – događaj koji je opredijelio budućnost Jugoslavije“.
Knjiga „Od smrti Tita do smrti Jugoslavije“ doživjela je više izdanja, uključujući bosanska, italijansko, češko i englesko izdanje.
Raif Dizdarević iza sebe je ostavio višedecenijski politički i diplomatski angažman, ali i brojna svjedočenja o posljednjim decenijama postojanja Jugoslavije.